#houvol

Chantal: 'Je hoeft niet op mijn voet te trappen, mijn mond gaat vanzelf open'

Chantal: 'Je hoeft niet op mijn voet te trappen, mijn mond gaat vanzelf open'

Chantal Deen (49) uit Delft praat graag en komt gewoon 25 centimeter tekort. De moeder van twee pubers wil zeven kilo kwijt. Daarom doet ze mee aan #houvol.

| Chantal Deen

Ze houdt je op de hoogte van hoe het lijnen bevalt, en hoeveel kilo ze al kwijt is.

Lees ook
Chantal: ‘Eten kan helpen bij het verwerken van de pijnlijke waarheid’

Ik heb geen natuurlijke rem als het om eten gaan. Mijn slokdarm sluit niet automatisch bij voldoende voedsel. Ik ga door totdat alles wat op tafel staat en eetbaar is verdwijnt; in mijn mond welteverstaan.

Mijn bord moet ook altijd leeg. Ik kan het niet aanzien als er eten overblijft. Het komt maar zelden voor dat ik iets aantref wat ik echt niet weg kan krijgen. Desnoods spoel ik minder smakelijke voer weg met een glaasje wijn. Ik ben de kliko (bij mij hoef je niet eens op mijn voet te trappen, mijn mond gaat vanzelf wel open) van het gezin want dat gebrek aan die rem beperkt zich niet tot mijn eigen maaltijd. De kinderen laten vaak wat liggen en dan moet het op. Ik ben geboren na de oorlog; ik heb nooit honger gehad dus waar dat maniakale gedrag vandaan komt is zelfs mij een raadsel.

Zondag kwam mijn schoonmoeder kaasfonduen. “Popje”, zei ik tegen manlief, “neem je voor mij veel groenten mee. Dan doop ik dat wel in de kaas als healthy alternatief.” “Weet je dat zeker Chant? Zal ik echt niet een bruin stokbroodje voor je meenemen?” Oké, neem voor de zekerheid dan maar één pistoletje mee.” Uiteindelijk bleken de pistolets uitverkocht en lag er een heerlijk ruikend bruin stokbrood naar mij te lonken. Ik doopte braaf mijn bleekselderij en paprika in de pan maar het smaakte niet zo lekker als een stukje brood met kaas. Ach vooruit, een sneetje stokbrood kan toch geen kwaad? Ondertussen vindt mijn schoonmoeder het welletjes en legt haar prikkertje neer. Ook dochter en man hebben de eetrem ingetrapt, alleen ik eet vrolijk verder. Het complete bruine stokbrood en alle groenten hebben de weg naar mijn maag weer gevonden. De pan is bijna leeg dus ik grijp het laatste witte brood (wat de anderen hebben laten liggen) en schraap hem schoon. Resultaat is dat ik een half uur later zo’n buikpijn krijg dat ik even op de bank moet gaan liggen.

Waarom gaat er geen loeihard alarm af als mijn eetgrens is bereikt? Een alarm aangevuld met een lichtshow. Ik zie een boog met lampen om mij heen met in het midden een pijl van neonlicht die wijst naar mij en die alarmbellen maar rinkelen. Dan roept iemand het volgende, ‘Leg neer die vork, nu! Raak je mes niet meer aan. Schuif je bord weg en sta op. Loop weg. Genoeg is genoeg. Jij wil toch afvallen? Kap nu en voorkom erger.’ Dan, als ik nog niet luister gaat er een toeter af, in mijn oor. Zo hard dat als ik die vork nog stiekem vast pak, ik hem van schrik laat vallen.

Totdat die licht- en geluidshow er is zal ik mijzelf met ijzersterke discipline in de hand moeten houden. Als iemand nog tips heeft dan hou ik mij warm aanbevolen.

Meer Chantal? Hier lees je nog meer van haar hand.

Chantal

SNACKS | ETEN & DRINKEN | LIFESTYLE | GEZOND | #HOUVOL

Bron: LINDAnieuws | Foto: Chantal Deen

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer #houvol

Meest gelezen

Lees dit ook even

Please update your browser