monumentje

Ellen eert haar broer Frank (1972-2014), die op slag dood was na een aanrijding

Ellen eert haar broer Frank (1972-2014), die op slag dood was na een aanrijding

In onze serie ‘Monumentje’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag Frank van der Vegt, broer van Ellen, die 42 jaar oud werd.

| Ellen van der Vegt

Geschreven door Ellen van der Vegt (52), ter nagedachtenis aan haar broer Frank van der Vegt (11-10-1972 – 6-7-2014).

Lees ook
Eerbetoon aan Peter (1962-2011): ‘Mijn broertje had papa gevonden en was ontroostbaar’

Goudeerlijk
Frank had drie prachtige kinderen, twee meiden en een zoon, en was gescheiden. We scheelden zeven jaar. Samen beleefden we een fantastische, onbezorgde en rijke jeugd. Frank was van de one-liners, een binnenvetter, hij remde me af als ik doordramde en hij was goudeerlijk. Als iemand een geheim kon bewaren, was hij het wel. Je kon hem uittekenen in een spijkerbroek en polo van Lacoste en hij had altijd een zonnebril van Ray-Ban in zijn haar. Hij had blond en vreselijk steil haar, een scheve tand en prachtige schouders. Iedereen kende mijn broer en ik was altijd heel trots op hem. Hij had ook altijd sjans.

Voetbalwedstrijd
Drie jaar geleden, op een schitterende zomernacht, keek ik samen met mijn broer naar een voetbalwedstrijd in onze stamkroeg. Ik haat voetbal, en Frank wist dat. Hij gaf me uit het niets een kus. “Dat ik dit nog mag meemaken, met m’n zus samen voetbal kijken. Je snapt er geen zak van, maar ik hou wel van je.” Na de wedstrijd reed hij weg op zijn scooter. Een paar kilometer verderop ontweek hij drie fietsers en kwam in een grasstrook tussen het fietspad en de autoweg ten val. Hij sloeg over de kop en viel op de naastgelegen autoweg. Er kwam nét een auto aan die hem raakte. Frank was op slag dood.

In geheugen gegrift
Ik heb het gevoeld. Om twee uur ’s nachts schrok ik wakker, ik had vreselijk gedroomd. Kort daarna ging de deurbel. Ik zag mijn ouders staan en ik wist het meteen: Frank is dood. Ik schreeuwde en ik moest overgeven. De gezichten van mijn ouders staan nog altijd in mijn geheugen gegrift.

Frank en Ellen op de bruiloft van Ellen, 25 jaar geleden

Frank

Beste maatje
Frank was mijn beste maatje. Ik vertrouwde hem en hij begreep me altijd, met heel weinig woorden. Na zijn scheiding woonde hij vlakbij, dus we waren veel samen. Frank was een geweldige broer en een fantastische vader, hij zorgde goed voor zijn kinderen en we zorgden als familie goed voor elkaar; we hielpen elkaar onvoorwaardelijk. Zijn humor missen we het meest. We lachten wat af samen.

Afscheid
Frank kende zijn vrienden van de kleuterschool, zij droegen zijn kist en hadden allemaal een Lacoste-polo met een spijkerbroek aan én een zonnebril in hun haar. Ze waren totaal verslagen. Ik sprak vol woede op zijn uitvaart. Het nummer dat werd gedraaid, was onze favoriet: Waiting on a friend van The Rolling Stones. Frank en ik waren er dol op. Hij was op de verkeerde plek op het verkeerde moment en daar ben ik nog steeds zó boos over.

Slapeloze nachten
Nu, drie jaar later, kan ik nog steeds geen nacht doorslapen. Het verlies van mijn broer heeft mijn leven veranderd. De onbezorgdheid is eraf. Gelukkig heb ik nog plezier in het leven, een heel fijne familie en fantastische vrienden. Een vriend van mij is zijn zus verloren en zei tegen me: “El, het verdriet om het verlies van je broer gaat slijten, maar om het verdriet van je ouders te zien, dat went nooit.” En dat klopt. Ik maak een diepe buiging voor mijn ouders hoe zij zich hebben herpakt.

Frank met de kinderen van Ellen

Frank

Wil jij ook een monumentje schrijven? De herinnering levend houden aan je overleden geliefde, vriend of familielid? Mail dan jouw ode van rond de 400 woorden en een mooie foto naar rubrieken@lindanieuws.nl o.v.v. Monumentje.

SNACKS | MONUMENTJE

Bron: Ellen van der Vegt | Foto: Ellen van der Vegt

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer monumentje

Meest gelezen

Lees dit ook even

Please update your browser