interview

Ellemijn (49) verloor drie kinderen: 'Hoeveel kan een mens verdragen?'

Ellemijn (49) verloor drie kinderen: 'Hoeveel kan een mens verdragen?'

Ellemijn Veldhuijzen van Zanten werd bekend als actrice in onder andere ‘Rozengeur & Wodka Lime’. Nu is ze fulltime moeder en draagt een heftig verhaal met zich mee. 

| Kirsten Zijderveld

Ze heeft drie kinderen verloren, zo schreef ze onder een van onze berichten op Facebook.

Lees ook
Martine (38) verloor haar dochtertje nog voor de geboorte en helpt nu lotgenoten

Jasmijn
“Ik ben in totaal tien keer zwanger geweest. Vier keer kreeg ik een vroege miskraam en drie keer verloor ik mijn kind tijdens of vlak na de bevalling. Ook heb ik drie kerngezonde zoons.” Acteren en moeder worden zijn altijd Ellemijns belangrijkste doelen geweest. Maar dat laatste ging niet gemakkelijk. Toen ze voor het eerst zwanger was, bleek dat haar nog ongeboren dochter Jasmijn een vochtophoping had in haar nek.

‘Leukste mongolenmoeder’
“Ik dacht gelijk aan het Downsyndroom. ‘Ik ga de leukste mongolenmoeder van heel Nederland worden’, riep ik woest tegen een arts.” Maar het bleek geen Down. Jasmijn had een hypoplastisch linkerhart en haar ribbenkast was vergroeid, waardoor ze niet goed zou kunnen ademhalen. Ze zal nooit kunnen leven, zei mijn moedergevoel. Uit liefde moet ik haar laten gaan.”

Miskraam
Na 39 weken werd Jasmijn geboren. Wat volgde, was een moeilijke periode. “Ik had niet alleen een kindje in m’n buik gehad, ik was ook in verwachting van een toekomst”, vertelt Ellemijn. “In gedachten had ik haar al zien fietsen, dansen en groot worden. Ik moest ook afscheid nemen van het kindje dat leefde in mijn hoofd.” Nog geen half jaar later was ze weer zwanger, en dat voelde heel onwezenlijk. Het geluk mocht niet lang duren: na zeven weken stopte het hartje met kloppen. “Dat heeft de natuur opgelost.”

‘Nooit meer onbevangen zwanger zijn’
Een paar weken later was ze weer zwanger, maar Ellemijn had een onbestemd gevoel. “Als je al een kind hebt moeten verliezen, kun je niet meer onbevangen zwanger zijn.” Deze keer voelde Ellemijn haar baby vurig bewegen in haar buik. Ze noemde haar daarom Tijgertje. Maar opnieuw ging het mis. “Ik dacht: dit kan toch niet wéér gebeuren?! Maar het was hetzelfde verhaal als bij Jasmijn.”

Tijgertje
Na ruim vier maanden zwangerschap werd Tijgertje geboren na een hele zware bevalling. “Een perfect meisje, ze paste precies op mijn hand.” Ellemijn had zo veel bloed verloren dat het nog spannend was of ze het zelf zou redden. “Eerst wilde ik bij m’n meisjes zijn, maar daarna voelde ik toch een enorme levensdrang. Ik moet niet dóódgaan voor m’n meisjes, maar driedubbel voor ze léven.”

Zwanger van zoon Victor

Victor & Boaz
Ellemijn besloot informatie te zoeken over adoptie. “De stilte was oorverdovend. Ooit moesten hier kinderen gaan rondrennen.” Toch werd ze weer zwanger. Dat was spannend en er waren veel bloedingen, maar haar eerste zoon Victor kwam kerngezond ter wereld. Ellemijn dacht nooit meer zoveel van een kind te kunnen houden als van hem, maar werd al snel weer zwanger: anderhalf jaar na Victors komst werd Boaz gezond geboren. Hij gaf rust, vertelt Ellemijn. “Bij Victor was ik zó bang dat hij alsnog zou sterven, maar bij Boaz kon ik weer voor honderd procent vertrouwen op mijn moederinstinct.”

‘Nu komt alles goed’
Een groot gezin was nog steeds Ellemijns grootste wens, en anderhalf jaar later was ze weer zwanger. Het werd opnieuw een vroege miskraam. Niet lang daarna strandde haar huwelijk. “In tijden van crisis val je terug op je basis. Onze basis samen bleek niet solide genoeg.” Totaal onverwacht vond Ellemijn een nieuwe liefde. “Ik raakte weer zwanger… Bijna veertig was ik. En ik dacht: nu komt alles goed. Het leek wel een sprookje.”

Ellemijn met haar drie zoons

Quinten
Maar het noodlot sloeg wéér toe. Tijdens de 24e week van de zwangerschap voelde Ellemijn zich grieperig en kreeg ze rare pijn in haar bovenbenen en buik. Achteraf bleek dat ze weeën had gehad. “Idioot, hij was mijn vijfde kind, ik wist hoe weeën voelden en toch herkende ik ze niet.” Haar vliezen braken en Quinten kwam veel te vroeg ter wereld.

‘Het is het lot’
“Hoeveel kan een mens verdragen?, vroeg ik me af.” Bijzonder genoeg kon Ellemijn er iets positiefs uit halen. “Het is het lot, het heeft me gemaakt tot wie ik ben. Hoe dan ook werd ik wel iedere keer moeder. Dat is een voorrecht dat niet iedere vrouw mag ervaren en dat koester ik.”

Ellemijn en Pablo

Pablo
Na weer twee vroege miskramen, werd Ellemijn onverwachts op haar 42e voor de laatste keer zwanger. “Ik wist: dit is de allerlaatste kans op een gezond, levend kind.” En ondanks een zware zwangerschap met wederom heftige bloedingen werd Pablo als Ellemijns laatste kindje geboren. “De lijm van ons gezin, omdat hij ons allemaal met elkaar verbindt.”

‘Mijn kinderen zijn mijn bucketlist’
Ellemijn: “We leven in een tijd waarin geluk bepaald lijkt te worden door je bucketlist. Maar ik hoef niet te bungeejumpen of de Kilimanjaro te beklimmen, mijn kinderen en mijn man zijn mijn bucketlist. Geluk zit hem in kleine dingen, zoals een onverwachte knuffel van mijn puberzoons of weten dat iedereen thuis is. Ik had eigenlijk zes levende kinderen moeten hebben. Dat past bij me, maar het is zoals het is.”

Victor, Boaz en Pablo

Ellemijn verwijst graag naar het gedicht Het is zoals het is van Erich Fried, omdat dat is zoals zij in het leven staat.

NIEUWS | BEKEND | INTERVIEW

Bron: LINDAnieuws | Foto: Privéfoto's

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer interview

Meest gelezen

Lees dit ook even

Please update your browser